Kies je favoriete radiostation

Dossiers

Big Brother 2005 - Een knap stukje werk

Columns

Het meest succesvolle reallife programma ter wereld is weer van start gegaan. Editie vijf inmiddels van Big Brother. Een formule die al op sterven na dood leek te zijn, werd door John de Mol nieuw leven ingeblazen. Veel mensen, waaronder ikzelf, hadden hun twijfels bij het besluit van de mediamagnaat om het mensen kijken, dat zes jaar geleden een waanzinnige kijkcijferhit was, weer van de plank te halen.

Want waren we het concept, waar voortdurend aan leek te worden gesleuteld, niet allang zat? Waren we niet uitgekeken op de zoveelste groep onbekende Nederlanders, waarbij er vrijwel niemand is die zich van de laatste editie nog de namen weet te herinneren? En was het scenario van deze vijfde Big Brother dus niet bij voorbaat gedoemd te mislukken? Nee dus!

Er moest een nieuw huis worden gebouwd, want het oude was er allang niet meer. Almere werd verruild voor Aalsmeer, scheelt maar een paar letters en is lekker dichtbij het hoofdkwartier van Endemol. Dat voelt dus wel lekker veilig. Maar goed, er moest dus weer flink worden geïnvesteerd. En John de Mol lijkt me niet iemand die zomaar wat investeert zonder er zelf van overtuigd te zijn dat dit ook daadwerkelijk tot iets leidt. En zoals wel vaker, heeft John gelijk gekregen. Want het leidde inderdaad tot iets. Big Brother is ijzersterk terug en lijkt de beloftes waar te gaan maken. Het project heeft nu alle ingrediënten van een soap, in combinatie met voyeurisme en een flinke dosis onverwachte zaken. Want ja, het blijven natuurlijk toch mensen, die daar in dat huis zitten en drie maanden lang lief en leed delen met elkaar en met de kijker. Pas op het allerlaatste moment werd ik via een berichtje op het internet geattendeerd op de start van de nieuwe reeks, afgelopen zondag. Natuurlijk, ik wist dat het eraan zat te komen, maar de exacte datum en tijd waren me allang weer ontschoten. Maar precies op het moment dat presentatoren Bridget Maasland en Ruud de Wild ten tonele verschenen, floepte mijn televisie aan. En vanaf dat moment heb ik geboeid zitten kijken.

Vanaf het begin had ik het idee dat het wel goed zat met deze nieuwe Big Brother. Waarom weet ik niet, maar het voelde zo. Bij de voorgaande edities ben ik al vrij snel afgehaakt, alleen de eerste reeks heb ik redelijk gevolgd. Maar wat ik in de eerste uitzendingen van de Talpareeks heb gezien, maakt indruk en belooft veel. Intriges, verleidingen, spanningen, alles zit erin. Waar mogelijk strak geregisseerd en uiterst geraffineerd bedacht. De bewoners worden in hoog tempo geconfronteerd met nieuwe ontwikkelingen, waarop ze mogen reageren. Dat is belangrijk, want zo hou je de vaart in het programma. Niets is meer dodelijk voor een televisieprogramma dan saaiheid en sleur. Tot nu toe is daar bij Big Brother geen sprake van.

En dan natuurlijk de zwangere vrouw in de groep. Briljant! Ik weet dat er veel over te doen is geweest en dat nog steeds velen zich afvragen of John de Mol en zijn medewerkers hier niet de grenzen van het acceptabele overschrijden, maar van die kritiek hoeven ze zich niets aan te trekken. Vanaf het eerste moment dat ik hoorde van het plan om een zwangere vrouw in de bewonersgroep te plaatsen, dacht ik "Wat een fantastisch idee". Ik ben er ook van overtuigd dat die beslissing straks leidt tot het gesprek van de dag. Heel Nederland (nou ja, een flink deel) zal gaan meeleven met deze zwangerschap.

En zeg nu zelf, wat is er mis met een zwangere vrouw? Niets toch zeker? En wat is er mis met een geboorte op televisie? Ook niets. Er zijn zenders die al jaren met succes programma's brengen over bevallingen. En die programma's worden hoog gewaardeerd. Voorlopig ga ik ervan uit dat de bevalling niet live zal worden uitgezonden, maar gemonteerd. Als kijker loop je vrijwel altijd iets achter bij de werkelijkheid. Dat is juist de kracht van het programma, want zo kunnen ze de beste stukjes monteren voor de dagelijkse programma's. Zo kunnen ze het geheel smeden tot een logisch geheel, waarnaar het aangenaam kijken is. En zo kunnen ze er straks ook voor zorgen dat de bevalling op een waardige manier in beeld wordt gebracht. Hoe? Geen idee, maar dat doet er ook niet zoveel toe.

Een bevalling is puur natuur en gaat altijd gepaard met emoties. Die emoties op een juiste manier in beeld brengen is de missie van deze Big Brother. Immers, dagelijks zien we afschuwelijke beelden in de nieuwsprogramma's van mensen die het leven laten door oorlog en geweld. Sterven op televisie is dus al de gewoonste zaak van de wereld. En niemand die zich er echt druk om maakt dat we mensen op televisie zien sterven. Nu een geboorte, da's toch veel mooier? Nu alleen maar hopen dat er verder niets mis gaat...

Raimond Bos

Gerelateerde Artikelen